چهل سالگی، سال سپاسگزاری
در اولین ساعات تولدم به خدا گفتم من هیچ برنامهی خاصی برای امسالم ندارم.
یکسری خواسته دارم ولی راه رسیدن به آنها را بلد نیستم.
از او پرسیدم که امسالم را روی چه چیزی سرمایهگذاری کنم و در کدام راه قدم بردارم؟
توجه به داشتهها، راه رسیدن به خواستهها
امسال را سال سپاسگزاری میگذارم.
دانایی و فکر من و البته اطمینان من به هدایتها و اجرای آنها، من را به اینجای زندگی رسانده.
ترجیح میدهم عقل و منطق و برنامهریزیهای دقیق را عقب نگه دارم و اولویتم را دیدن نعمتهایم بگذارم.
شاید مسیری هموارتر و راحتتر و سریعتر باشد برای رسیدن به خواستههایم.
مسیر سپاسگزاری و لذت بردن از نعمتها، مسیریست آرامشبخش.
به این ایمان و اطمینان دارم.
جلو میرویم و انشالله دائم زندگی راحتتر و راحتتر و زیباتر و زیباتر میشود.
🤍
